Blog - Verenigde Staten
When you absolutely, positively got to kill every motherfucker in the room
Posted on 27 May 2008 under Verenigde Staten
Las Vegas heeft een indrukwekkende reputatie opgebouwd bij mij tegen de tijd dat ik arriveer. Iedereen dat er geweest is heeft er de mond van vol: "Vegas will kill you man, it's a blast" is de algemene conclusie. En het begint veelbelovend moet ik zeggen. Ik ben nog geen vier uur in het hostel en er ligt al een plan klaar om uit te gaan. Een Brit blijkt mij te kennen van in San Francisco, ik kan mij hem absoluut niet meer herinneren. Wild Turkey 101 (50% alcohol) drinken als je nieuwe mensen ontmoet is geen goed idee. Anyway, met een bezetting van vier personen (2 guys, 2 girls) trekken we naar the strip, de tien kilometer lange straat waar zich alle casino's en clubs bevinden. Eerste stop is New York New York, zoals de naam al doet vermoeden NY nagebouwd in het klein. Alle casino's hebben hier zo'n thema trouwens, nog enkele voorbeelden zijn The Venice, Paris en Ceasar's Palace. Als je al die plaatsen al in het echt gezien hebt is het niet zo heel indrukwekkend, but still, it's fucking Vegas.
THANK YOU CABDRIVER
Tijd om een tip uit te proberen die ik gekregen heb: neem plaats achter de one-cent slot machines en bestel free drinks. Alcohol is namelijk gratis als je gokt, het is een truk om je makkelijker je geld te ontfutselen. Een andere is het ontwerp van elk casino: letterlijk een doolhof, je moet echt zoeken (en dus langs andere gokmachines en -spellen passeren) naar de uitgang. Later zal ik ontdekken dat je geluk moet hebben met de waitresses en dat de cocktails die je bestelt eerder aan de flauwe kant zijn, maar deze nacht is my lucky night: slechts drie dollar vergokt en een vijf whisky's in ruil (aan een of twee dollar stuk, je moet de serveuses wel tippen, anders komen ze niet terug). De echte kost van de avond komt later, om twee uur vragen we aan een cabdriver om ons naar een after-hours club te brengen: tien dollar inkom (valt nog mee), elf dollar voor een Jameson (valt minder mee, zeker als je een rondje betaalt). Maar ook hier heb ik geluk, na een korte inspectie merk ik overal topless grieten op. Eerste gedachte: what the fuck? Tweede gedachte: Yes, I'm in a stripclub! Thank you cabdriver! Feest voor mij en de andere kerel, de meisjes however zijn not so amused. Enkele drinks kunnen hun nog enkele uren bezig houden, maar rond vier uur is het geduld op en keren we terug naar het hostel. All luck has to run out at some point.
Naast slots waag ik mij ook - uiteraard - aan enkele spelletjes poker. Eerste spel koop ik mij in voor veertig dollar, maar zodra ik aan de tafel plaatsneem zie ik dat iedereen voor minstens tien keer zoveel aan chips voor zich liggen heeft. Ik ben small patatoes, en ben alles kwijt in minder dan een uur. De tweede keer neem ik deel aan een toernooi (iedereen zelfde aantal chips), zestig dollar buy-in en zo'n twintig deelnemers verspreid over twee tafels. Veel chips heb ik nooit tijdens de hele avond (enkele stomme bets en belachelijk hoge blinds) maar geluk met de kaarten des te meer. De techniek als je short-stacked bent is veel folden en elke keer dat je goeie kaarten hebt all-in gaan. En goeie kaarten komen er. Een keer ga ik all-in met pocket threes, iemand met pocket nines volgt. Fuck. Maar guess what er op de river komt: een drie. Veel gevloek aan de andere kant van de tafel ("You fucking lucky bastard!"), geglimlach aan mijn kant. Zo'n lucky scenario's herhalen zich meermaals tijdens de avond en ik slaag erin om bij de laatste drie spelers te geraken, de laatste twee verdelen de pot. We zijn ondertussen vier uur (en zes flauwe Bacardi cola's) later en de andere twee hebben ongeveer zeven keer meer chips dan ik. Elke keer all-in gaan is risky business however, en een ongelukkige gok later lig ik uit het toernooi. Close but no cigar.
AK47
Tot zover het gokken, even kijken wat er nog te doen is in Vegas. Niet ver van the strip is er zowaar een shooting range. Over zoiets moet ik niet lang nadenken, en de volgende dag sta ik oog in oog met een papieren Mexicaan en een AK47 in mijn handen (AK47, when you absolutely, positively got to kill every motherfucker in the room). Mijn aim is niet geweldig maar het doelwit is slechts een tien meter verder en het geweer zo groot dat missen geen optie is. He was a dead man. Volgend doelwit is een neger in een garagist-outfit (ze zien er onschuldig uit maar ze zitten er altijd wel voor iets tussen, jaja), wapen een simpel handgun. Mijn vaste hand heeft mij reeds lang verlaten (ergens tussen feest 30 en 35 in New York) maar toch slaag ik erin om enkele headshots af te vuren. I shot myself a nigger in Vegas, haha.
Het hele gedoe kost een zeventig dollar voor minder dan 30 minuten maar het was het waard. Amerikaanser wordt het niet. Het grappige is dat ik mijn paspoort zelfs niet moet laten zien, enkel een sign-in sheet tekenen en en mijn naam noteren. Een dag later vergeet ik mijn paspoort en kan ik geen bier krijgen aan de bar. No alcohol under 21 maar geweren afvuren: no problem. De leeftijd om in het leger te mogen is 17 trouwens. Very, very fucked up policy.
Mijn tijd in Vegas is beperkt (vier dagen) dus na nog een paar chill-out dagen aan het zwembad (zeer handig en welkom bij 40 graden) boek ik een vlucht naar San Diego. Eigenlijk niets te vroeg, zo'n hitte is niet goed voor mijn digestive system (ik zal niet in details treden). Over San Diego kan ik kort zijn: het lijkt mij best een fijne stad maar veel verder dan the party room in het hostel geraak ik niet. Ik heb het zo wel gehad met sightseeing en de toerist uithangen. Party at night dus en sleeping in during the daytime. Verder een beetje shoppen en mijn fastfoodlijst afwerken. Laatste haltes zijn Wendy's en TGI Friday's. Goed maar niets speciaal, nothing beats the In-N-Out Burger so far. Morgen misschien nog een dagje zoo maar dat zal het wel zo wat zijn denk ik. Ik bereid mij meer mentaal voor om terug naar good old Belgium te keren. Tot zover ben ik alleen thuis trouwens dit weekend, dus zaterdag feestje bij mij thuis? Everyone invited, bring your own booze.
CONCLUSIE
Wat mij bij mijn algemene conclusie van deze reis brengt I guess (yes there is one). Ik heb fantastische dingen gezien en gedaan, alsook zeer bizarre. Er is dus zeker veel te zien in Amerika, maar mijn finale indruk van Amerikanen zelf is niet echt positief. Ik heb uitzonderingen ontmoet uiteraard, maar over het algemeen zijn ze oppervlakkig als de pest. Ze zijn vriendelijk, sure, maar het is eerder een oppervlakkig vriendelijk. Ze vragen je bijvoorbeeld altijd hoe het met je gaat, om dan eindeloos over zichzelf te praten. Een erg individualistische instelling. De conversaties zijn ook altijd zo serieus ("What do you do back home? How much does it pay?" - "I'm unemployed. Nothing"), even een beetje dollen zit er al helemaal niet in want sarcasme of ironie snappen ze niet. Introvert is nog iets dat ze hier niet kennen. Als je de pech hebt om op de bus te zitten met een telefonerende Amerikaan (en dat zijn er veel) heb je geen keus dan de hele conversatie mee te volgen. Meer gelul over auto's en werk, yay.
Het algemene intelligentieniveau is ook niet bijster hoog. Ik wil niet elke Amerikaan als dom bestempelen, maar als je ze kan wijsmaken dat Australiers in kangoeroebuidels naar school gebracht worden als ze klein zijn dan klopt er toch iets niet. En het volgende gaat hand in hand met dat: het moet allemaal simpel en gemakkelijk zijn. Denk aan de gigantische shopping malls (alles op een plek, slechts een stop voor al je boodschappen), de bushaltes die slechts 200 meter van elkaar verwijderd zijn, de hele fastfoodcultuur. Wat volgens mij een kuddementaliteit voortbrengt. Laat een greyhoundbus stoppen voor een paar fastfoodtenten en idereen volgt de eerste persoon, gelijk waar die naar binnen stapt. Geen thinking outside of the box zoals je zoveel in films hoort. "Mayonaise on your fries? That's disgusting!" Uitermate grappig als je naar de rest van hun eetpatroon kijkt: toppings on toppings, kaas op bijna elk gerecht, gefrituurde shit tegen de sterren op.
Dus wat cliche's en stereotypes betreft komen ze aardig in de buurt. Maar dat maakt het des te grappiger om ermee te lachen met andere Europeanen die je in hostels ontmoet natuurlijk.
Over het reizen zelf is de conclusie simpel: it's addictive. Niets zo leuk als overdag je eigen zin doen en 's avonds altijd nieuwe mensen leren kennen. Alhoewel het misschien geen slecht idee is om weer thuis te komen, twee maand en een half in the States is slecht voor de gezondheid. Door al het vettig eten ben ik toch wel enkele kilo's aangekomen denk ik. Mijn brein brein is ook veranderd in een soort mush vrees ik van al die avonden feest. Tijdens conversaties wil mijn vergaarde geografische of politieke kennis wel eens ver weg zitten. Soms kan ik zelfs niet meer herinneren wat ik twee dagen geleden gedaan heb of welke dag het is (Is this a weekday?). Maar dat laatste blijkt een universele travelerskwaal te zijn, ik ben nooit de enige met dat probleem. Meestal besluiten we dat het zaterdag is. Even when it's not, every day feels like a saturday. Which reminds me: zaterdag feest at my place. See you all then.
Dozen
Posted on 18 May 2008 under Verenigde Staten
Hoewel San Francisco best een Zuid-Europees gevoel heeft (zon, platanen in vrijwel elke straat) merk ik toch meer en meer Amerikaanse gewoonten op bij mezelf. Fastfood (In-N-Out Burger!) voor ontbijt bijvoorbeeld. Wel ontbijt, laten we het brunch noemen aangezien het ergens tussen 10 en 12 was. Zo klinkt het toch een beetje minder degoutant en wat meer fancy. In-N-Out is een van de betere fastfoodketens trouwens, en dat zeg ik niet dankzij The Big Lebowski. Het eten zelf smaakt beter (alhoewel dat ook aan mijn fucked up smaakpapillen kan liggen na zo lang vettig eten), je hebt slechts keuze tussen vier menu's en krijgt zoveel refills als je wil qua drank. Waarom iemand ooit een large size drink zou bestellen snap ik niet goed, je kan de kleine (en goedkopere) toch bijvullen zoveel je wil. Of gewoon een beker van tafel grissen en een gratis soda nemen, iets wat ik menig bum heb zien doen. Wat het wel gewoon heeft met andere ketens (en dat eigenlijk typisch Amerikaans is) is dat het altijd veel te veel is. Maar opeten doe je toch, je hebt er tenslotte voor betaald. Ik heb me al meermaals twee keer per dag compleet overeten, het barbequegevoel van thuis zeg maar.
OUTSIDE THE BOX
Naast de originele hippiestad is San Francisco ook gekend voor zijn grote homogemeenschap. Je ziet ze random in de straten rondlopen, maar als je ze echt piled up (figure of speech) wil zien moet je naar Castro, een buurt in het Zuidwesten van de stad, de homobuurt. I'm always up for a laugh dus op een dode namiddag besluit ik om enkele blocks rond te lopen in de pinnacle of gayness. En ik zweer het je, er is niets hetero te vinden in kilometers omtrek. Homovideotheken (brr), homoklerenwinkels, homoboekenwinkels. Zelfs de werknemers van Starbucks zijn homo (ik kan enkel hopen dat ze mijn koffie niet upgegayed hebben). Nu ben ik geen homohater, verre van zelfs, maar dat wil niet zeggen dat ik de hele situatie niet grappig mag vinden. Als je een homokoppel felgekleurde, spannende onderbroeken ziet uitkiezen, terwijl een dansje uitvoerend voor de spiegel is het zeer, zeer moeilijk om niet luidop te beginnen lachen. Hand voor de mond en maken dat je de winkel uit bent is de boodschap. Als je je afvraagt wat ik in die winkel deed in the first place, I was being open-minded. Thinking outside of the box zoals ze zeggen (wel letterlijk deze keer, geen box te vinden in de hele winkel).
STRIPCLUB
Voor mijn lachspieren het helemaal begeven ga ik maar terug naar het hostel. Normaal doe ik zoiets te voet, maar aangezien ik al wat Amerikaanse gewoonten heb overgenomen neem ik de bus deze keer. En ook vooral omdat San Francisco ongelooflijk heuvelachtig is. Goede trainingsomgeving voor fietsers (Bert, als je ooit eens besluit Opwijk te verlaten) maar na een paar dagen stappen heb ik het wel gezien te voet. Dus ofwel bus of cable cars. Of de fiets (je kan hier fietsen huren) om naar en over de Golden Gate Bridge te fietsen.
Anyway, na zoveel gayness mag het eens iets anders zijn (lees:borsten) dus enkele dagen later bevind ik mij plots in een stripclub. Ik kon er echt niets aan doen, de hele straat voor ons hostel is ermee geplaveid, plus ik werd meegesleurd door slechte vrienden. Yeess that's it. Origineel plan was om naar de Hustler sptripclub te gaan, maar die was 15 dollar cover charge en de buitenwipper lachte ons uit toen we in korte broek en flipflops de prijs gingen vragen ("What have you got to laugh about? You're 45 and you're still standing outside the stripclub, you moron"). Dan maar een andere random club. Best wel een grappige bedoening. Je komt binnen, zet je neer, staart wat (of kijkt weg, er zitten ook echt lelijke, junkie-looking dozen tussen) en na een tijd komt een stripper naar je toe om te vragen of je een lapdance wil. Terwijl ze dat doen wrijven ze wat over je kruis en komen ze vervaarlijk dicht tegen je gezicht hangen, vervolgens krijg je de prijzen te horen. "Forty bucks? I'm sorry, I'm broke and I gotta eat tomorrow". "Oh no problem sweetie, let's go to the ATM machine, we have one here." Waarna ze je hand nemen en je meesleuren naar de geldautomaat. Je moet echt moeite doen zodat ze je met rust laten en in peace naar de show on stage laten kijken.
Dat laatste is een universeel gegeven hier. Zoals al vermeld in vorige post, iedereen wil altijd wel wat van je. Wel niet iedereen, enkel de daklozen en andere degenerates. Maar dat zijn er zoveel hier, je kan geen twee straten lopen zonder iemand tegen te komen die wat geld wil, om een contribution for the homeless vraagt, of je drugs wil verkopen. Dat laatste is dan vooral in Tenderloin, de drugsbuurt. Ineens komt iemand op je af en mompelt tussen zijn tanden "want coke, heroine, conaine?". Een goeie tip is om geen oogcontact te maken, zoniet volgen ze je twee straten lang, tot je de volgende tegenkomt bij wijze van spreken. Na tien dagen kan zoiets behoorlijk op de zenuwen werken. Of deprimerend zijn, zoveel miserie zien is soms niet goed voor het gemoed.
CITY OF ANGELS
Verder naar Los Angeles dan maar. Deze keer gebruik ik Megabus, de concurrent van Greyhound. Omdat het een relatief nieuwe maatschappij is kent niet zoveel volk het, wat een minder volle bus tot gevolg heeft. Niemand naast je is comfortabeler, maar zeven uur op een bus is sowieso vermoeiend en enerverend.
Ik heb al meermaals horen zeggen dat public transportation in LA absolute shit is, en boy, dat was niet gelogen. Sommige metrolijnen gaan van nergens naar nergens, op bussen moet je altijd minstens een half uur wachten. Aan stappen moet je al helemaal niet denken, daar is deze stad veel te groot voor. Ze is helemaal gebouwd voor de auto, die iedereen dan ook heeft. Of meerdere, er zijn 32 miljoen auto's geregistreerd voor een 16 miljoen inwoners. En auto's verbruiken ongelooflijk veel in de States, maar benzine is dan weer goedkoop. Zelfde resultaat in the end, behalve voor het milieu dan.
De eerste dag probeer ik twee uur om ergens te geraken, maar tevergeefs. De buschauffeurs zijn onvriendelijk (zeggen niet welke halte ik eraf moet alhoewel ik het vraag, dus verkeerd afgestapt) en aan iemand directions vragen gaat niet want iedereen zit in de auto (behalve toeristen, en die weten ook nooit de weg). In de minder drukke buurten toch, en laat dat nu net zijn waar ik aan de verkeerde halte afstap. Mijn eerste indruk van LA is dan ook niet zo positief. De sfeer van een stad bepaalt ook altijd de sfeer in het hostel heb ik gemerkt, dus onvriendelijke stad betekent onvriendelijk hostelpersoneel. De tweede dag doe ik een sightseeing tour, iets te toeristisch naar mijn zin maar zo heb ik tenminste nog iets gezien, ik wil hier zo snel mogelijk weg. En het is helemaal niet zo glamourous als men doet uitschijnen. De Walk of Fame is gewoon een straat met sterren in de grond, Beverly Hills en Bel Air gewoon buurten met kasten van huizen waarvan je enkel de inganspoort ziet ("This is the house of Martin Scorcese." "So?"), het Hollywoodbord gewoon een bord. Venice Beach is gewoon een strand dat vol weirdo's loopt, zoals tandloze bums in hun onderbroek met YMCA-muziek uit luidsprekers die vijf dollar vragen voor een foto. Leuk om gezien te hebben, maar niet meer. Er zijn nog wel meer dingen te zien, zoals Universal Studios, maar ik heb gewoon geen zin om er moeite in te steken.
Morgen verkas ik naar Las Vegas, klaar voor een vierdaagse gambling- and cocktailbinge. Niet verschieten als ik vroeger dan gepland thuis kom met enkel een ton rond mijn lijf.
OUTSIDE THE BOX
Naast de originele hippiestad is San Francisco ook gekend voor zijn grote homogemeenschap. Je ziet ze random in de straten rondlopen, maar als je ze echt piled up (figure of speech) wil zien moet je naar Castro, een buurt in het Zuidwesten van de stad, de homobuurt. I'm always up for a laugh dus op een dode namiddag besluit ik om enkele blocks rond te lopen in de pinnacle of gayness. En ik zweer het je, er is niets hetero te vinden in kilometers omtrek. Homovideotheken (brr), homoklerenwinkels, homoboekenwinkels. Zelfs de werknemers van Starbucks zijn homo (ik kan enkel hopen dat ze mijn koffie niet upgegayed hebben). Nu ben ik geen homohater, verre van zelfs, maar dat wil niet zeggen dat ik de hele situatie niet grappig mag vinden. Als je een homokoppel felgekleurde, spannende onderbroeken ziet uitkiezen, terwijl een dansje uitvoerend voor de spiegel is het zeer, zeer moeilijk om niet luidop te beginnen lachen. Hand voor de mond en maken dat je de winkel uit bent is de boodschap. Als je je afvraagt wat ik in die winkel deed in the first place, I was being open-minded. Thinking outside of the box zoals ze zeggen (wel letterlijk deze keer, geen box te vinden in de hele winkel).
STRIPCLUB
Voor mijn lachspieren het helemaal begeven ga ik maar terug naar het hostel. Normaal doe ik zoiets te voet, maar aangezien ik al wat Amerikaanse gewoonten heb overgenomen neem ik de bus deze keer. En ook vooral omdat San Francisco ongelooflijk heuvelachtig is. Goede trainingsomgeving voor fietsers (Bert, als je ooit eens besluit Opwijk te verlaten) maar na een paar dagen stappen heb ik het wel gezien te voet. Dus ofwel bus of cable cars. Of de fiets (je kan hier fietsen huren) om naar en over de Golden Gate Bridge te fietsen.
Anyway, na zoveel gayness mag het eens iets anders zijn (lees:borsten) dus enkele dagen later bevind ik mij plots in een stripclub. Ik kon er echt niets aan doen, de hele straat voor ons hostel is ermee geplaveid, plus ik werd meegesleurd door slechte vrienden. Yeess that's it. Origineel plan was om naar de Hustler sptripclub te gaan, maar die was 15 dollar cover charge en de buitenwipper lachte ons uit toen we in korte broek en flipflops de prijs gingen vragen ("What have you got to laugh about? You're 45 and you're still standing outside the stripclub, you moron"). Dan maar een andere random club. Best wel een grappige bedoening. Je komt binnen, zet je neer, staart wat (of kijkt weg, er zitten ook echt lelijke, junkie-looking dozen tussen) en na een tijd komt een stripper naar je toe om te vragen of je een lapdance wil. Terwijl ze dat doen wrijven ze wat over je kruis en komen ze vervaarlijk dicht tegen je gezicht hangen, vervolgens krijg je de prijzen te horen. "Forty bucks? I'm sorry, I'm broke and I gotta eat tomorrow". "Oh no problem sweetie, let's go to the ATM machine, we have one here." Waarna ze je hand nemen en je meesleuren naar de geldautomaat. Je moet echt moeite doen zodat ze je met rust laten en in peace naar de show on stage laten kijken.
Dat laatste is een universeel gegeven hier. Zoals al vermeld in vorige post, iedereen wil altijd wel wat van je. Wel niet iedereen, enkel de daklozen en andere degenerates. Maar dat zijn er zoveel hier, je kan geen twee straten lopen zonder iemand tegen te komen die wat geld wil, om een contribution for the homeless vraagt, of je drugs wil verkopen. Dat laatste is dan vooral in Tenderloin, de drugsbuurt. Ineens komt iemand op je af en mompelt tussen zijn tanden "want coke, heroine, conaine?". Een goeie tip is om geen oogcontact te maken, zoniet volgen ze je twee straten lang, tot je de volgende tegenkomt bij wijze van spreken. Na tien dagen kan zoiets behoorlijk op de zenuwen werken. Of deprimerend zijn, zoveel miserie zien is soms niet goed voor het gemoed.
CITY OF ANGELS
Verder naar Los Angeles dan maar. Deze keer gebruik ik Megabus, de concurrent van Greyhound. Omdat het een relatief nieuwe maatschappij is kent niet zoveel volk het, wat een minder volle bus tot gevolg heeft. Niemand naast je is comfortabeler, maar zeven uur op een bus is sowieso vermoeiend en enerverend.
Ik heb al meermaals horen zeggen dat public transportation in LA absolute shit is, en boy, dat was niet gelogen. Sommige metrolijnen gaan van nergens naar nergens, op bussen moet je altijd minstens een half uur wachten. Aan stappen moet je al helemaal niet denken, daar is deze stad veel te groot voor. Ze is helemaal gebouwd voor de auto, die iedereen dan ook heeft. Of meerdere, er zijn 32 miljoen auto's geregistreerd voor een 16 miljoen inwoners. En auto's verbruiken ongelooflijk veel in de States, maar benzine is dan weer goedkoop. Zelfde resultaat in the end, behalve voor het milieu dan.
De eerste dag probeer ik twee uur om ergens te geraken, maar tevergeefs. De buschauffeurs zijn onvriendelijk (zeggen niet welke halte ik eraf moet alhoewel ik het vraag, dus verkeerd afgestapt) en aan iemand directions vragen gaat niet want iedereen zit in de auto (behalve toeristen, en die weten ook nooit de weg). In de minder drukke buurten toch, en laat dat nu net zijn waar ik aan de verkeerde halte afstap. Mijn eerste indruk van LA is dan ook niet zo positief. De sfeer van een stad bepaalt ook altijd de sfeer in het hostel heb ik gemerkt, dus onvriendelijke stad betekent onvriendelijk hostelpersoneel. De tweede dag doe ik een sightseeing tour, iets te toeristisch naar mijn zin maar zo heb ik tenminste nog iets gezien, ik wil hier zo snel mogelijk weg. En het is helemaal niet zo glamourous als men doet uitschijnen. De Walk of Fame is gewoon een straat met sterren in de grond, Beverly Hills en Bel Air gewoon buurten met kasten van huizen waarvan je enkel de inganspoort ziet ("This is the house of Martin Scorcese." "So?"), het Hollywoodbord gewoon een bord. Venice Beach is gewoon een strand dat vol weirdo's loopt, zoals tandloze bums in hun onderbroek met YMCA-muziek uit luidsprekers die vijf dollar vragen voor een foto. Leuk om gezien te hebben, maar niet meer. Er zijn nog wel meer dingen te zien, zoals Universal Studios, maar ik heb gewoon geen zin om er moeite in te steken.
Morgen verkas ik naar Las Vegas, klaar voor een vierdaagse gambling- and cocktailbinge. Niet verschieten als ik vroeger dan gepland thuis kom met enkel een ton rond mijn lijf.
Number eight
Posted on 10 May 2008 under Verenigde Staten
Chicago is een stad met vele gezichten. Naast de ontelbare verschillende nationaliteiten (Finnen, Polen en zelfs Oekrainers) die elk hun eigen buurt hebben in de stad, zijn er ook de vele verschillende bouwstijlen. Chicago werd in 1871 volledig verwoest door een brand (aangestoken door een koe die een olielamp omverliep naar verluid), waarop het stadsbestuur architecten van over het hele land aantrok om de wederopbouw te beginnen. Verschillende architecten, verschillende bouwstijlen. Zeer leuk om in rond te lopen, al is vijf dagen niet veel om een stad te verkennen, en ik dus waarschijnlijk veel sightseeing misloop. Ik moet ook bekennen dat ik sommige dagen helemaal niets gedaan heb behalve wat rondhangen bij mijn nieuwe couchsurfing-hosts (een koppel deze keer). Men moet niet altijd de domme toerist uithangen. Leuke mensen trouwens.
DE VS-LOETER
Elk jaar begin april is er een festival hier, Looptopia genaamd. Straatanimatie, wat optredens en winkels zoals Macy's en hotels die een bar houden. En aangezien het vrijdagavond is ... hello weekend. Op het einde van de avond belanden we op een feestje in een kamer in het Palmer hotel, een poepsjiek hotel in het centrum van de stad (=the loop, hence Looptopia). Ik trek eerst de stad in met mijn fototoestel dus ik arriveer slechts om 1 uur, een tijdstip waarop zij beiden reeds royally shitfaced zijn. Op de koop toe is de drankvoorraad reeds op, en zit ik nuchter opgescheept met een bende dronken Amerikanen. Gelukkig zit er een VS-Loeter versie tussen en kan ik me nog amuseren met Family Guy te quoten de hele avond. Whacky wavable inflatable arm-flailing tubemen, het klinkt grappig wanneer zatte mensen het proberen vloeiend uit te spreken. Tot een uur of drie that is, want dan houden mijn gastheren het noodgedwongen voor bekeken. Op de (zigzag voor hen) terugweg moeten we vroegtijdig van de metro stappen omdat de mannelijke helft van het koppel plots moet overgeven. Grappige eerste avond samen.
Maar zoals gezegd, slechts vijf dagen voor Chico (zeggen ze hier niet, heb ik net uitgevonden maar klinkt cool, niet?) is niet veel. Dus na een Chicago-style deep-dish pizza (tot vijf centimeter dik en verrassend lekker) en twee Westmalle Tripels (9 dollar stuk maar eveneens (niet zo verrassend deze keer) ongelooflijk lekker) op de laatste avond zet ik mijn reis verder naar San Francisco. Means of transport deze keer is het vliegtuig.
PEACE, LOVE EN FREAKS
SanFran, city of peace and love, waar de hippiebeweging zijn roots heeft. Die sfeer is nog altijd aanwezig hier, mensen zijn meer laid back en niet zo haastig als pakweg New York of Washington. Er is ook niet zo'n drukte in de straten, aangezien men hier meer wijdverspreid woont. Wolkenkrabbers zie je hier enkel in het echte centrum van de stad (Financial District bijvoorbeeld), de rest zijn over het algemeen gewone huizen. De zon schijnt hier ook bijna altijd, wat een positieve invloed heeft op de ingesteldheid van de bevolking. Iedereen is vriendelijk en makkelijker aanspreekbaar, maar dat komt ook met zijn negatieve kanten. Soms loop ik bijvoorbeeld met mijn kaart in mijn handen, zoekend waar ik heen moet, waarop er meestal wel iemand op mij afkomt om te helpen. Als dat gewone locals zijn is dat geen probleem, maar the thing is dat San Francisco vol daklozen en andere nutjobs loopt (het meeste van al de steden die ik al bezocht heb, komt omdat Californie warmer is). En als die je komen helpen moeten ze erna altijd wel iets van je hebben. Hetzij een paar dollar, hetzij een sigaret, whatever. En die freaks komen in vele soorten. Er zijn blocks voor de travestieten, blocks voor de crackheads, blocks voor de gewone daklozen, voor elk wat wils.
Het rare is (onderussen ben ik het wel al gewoon eigenlijk, je ziet hetzelfde patroon opduiken in elke Amerikaanse stad) dat ze soms slechts enkele honderden meters van de "propere" buurten liggen. Je wandelt wat rond, beetje om je heen kijkend, en plots merk je dat de straten naar zeik stinken en dat je omsingeld bent door verwilderde, dronken en tegen zichzelf pratende bums. Toen ik een foto wou nemen van deze toch wel interessante habitat (heel subtiel, zo ben ik wel) merkte een vrouw mij op (poging mislukt) en trok ze haar broek af en begon naar mij toe op haar billen te slaan, allerlei dingen roepend. Ik kon niet verstaan wat ze riep maar het zal wel geen boodschappenlijstje geweest zijn. Nog geen minuut erna krijg ik een "Hey man, nice camera"-opmerking en besluit ik om mijn dure elektronica toch maar op te bergen. Eerste keer op mijn hele reis dat ik mij ietwat onveilig voelde. En dat is dan nog in broad daylight, at night the freaks really come out.
HOMING PIGEONS
Ik ga 's nachts dan ook liever niet alleen buiten. Niet dat het hier overal onveilig is maar ik neem liever geen risico's. Ik heb het nu al zo lang kunnen trekken zonder robbed en assraped te worden en dat wil ik liefst zo houden de laatste weken. Er is trouwens altijd genoeg te doen ik het hostel zelf.
Donderdagavond bijvoorbeeld is pub crawl, waarop een dertigtal mensen mee zijn. Naarmate de avond vordert raken er steeds meer zoek, je kan enkel maar hopen dat ze veilig thuis raken als je sommige van hen naar buiten ziet strompelen. Maar de meesten blijken homing pigeons te zijn, ze raken altijd wel thuis ook al weten ze zelf niet meer hoe. Behalve een dan, die in het ziekenhuis wakker wordt de dag erna, totally clueless over wat er gebeurd is. Het grappige is dat ze daar zijn laatste paar jeans hebben opengesneden, dus nu loopt hij hier rond in een blauwe ziekenhuisbroek met een "San Francisco General Hospital"-stempel op zijn gat, plus drie hechtingen in zijn lip. Een andere is wakker geworden in een vreemd bed: "I'm like what the fuck, where am I? Then this girl comes out of the bathroom with a towel wrapped around her, and I'm thinking "Right on!". I don't remember getting home but I do remember doing it, haha." En zo heeft iedereen wel een verhaal te vertellen de dag erna in de common room, tijdens alweer de volgende activiteit (ik zal het maar eens activiteit noemen in plaats van feest voor een keer). Beestige sfeer. Zelf heb ik het die avond gehouden bij op de trappen zitten voor het hostel na drie pubs, drinkend, filosoferend, rokend en zingend met andere travelers. Peace and love, San Francisco style.
Best. Fun. Ever.
Posted on 30 April 2008 under Verenigde Staten
Waar sommige steden zoals Miami na een kleine week beginnen te vervelen, daar begint New York pas interessant te worden. Een greep uit mijn activiteiten van de laatste dagen/weken: een filmpje meepikken op Times Square (88 minutes met Al Pacino - matig tot zeer matig), de Staten Island Ferry nemen langs het Statue of Liberty, een dagje Botanical Gardens in Brooklyn, de zon zien ondergaan vanop het Rockefeller Center (=hoog gebouw zoals Empire State Building maar dan met minder toeristen. En zicht op Empire State, ha), een nachtelijke wandeling over de Brooklyn Bridge en nog een heleboel andere dingen die ik wel vertel wanneer ik weer thuis ben. Maar meest en vooral: feestjes bouwen in het hostel. Jazz Hostels, waar ik de meeste van mijn dagen logeer, is een hostelketen met vijf verschillende locaties in NY die gratis slaapplaats aanbiedt aan reizigers die er willen werken (drie shiften van acht uur per week en je bent er vanaf, pretty sweet deal). Bijgevolg zijn meer dan de helft van de staff zelf jongeren die op doortocht zijn en enkele maanden gratis in de stad verblijven. Voor gasten ligt de maximumverblijfsduur echter op 14 dagen, maar net als zoveel andere regels wordt daar nogal laks mee omgesprongen (quiet hours are from 11pm to 7am, yeah right). Neem nu Charlie. Charlie is de eerste gast die in het hostel incheckte twee jaar geleden, en hij is er sindsdien gebleven. Hij betaalt al twee jaar lang elke avond voor een bed, om dan tijdens menig dronken avond in de zetel of op een stoel in slaap te vallen.
Anyway, de mensen die je dus in zo'n hostel tegen het lijf loopt hebben meestal wel zin in een pint en een babbel. En echt leuk wordt het wanneer je volk ontmoet met exact hetzelfde gevoel voor humor, om er dan een hele avond mee te lullen (eenmaal heb ik samen met twee Duitsers het probleem van global warming opgelost) en forty-ouncers te drinken. The best fun you've ever had but with complete strangers.
Het opstaan de dag erna is meestal minder aangenaam (ik heb een hele medicijnkist mee en het enige dat ik al -meermaals- heb moeten gebruiken is Aspegic), maar gelukkig is er ook daarvoor iets voorhanden in New York. In plaats van in je bed af te liggen kan je hier gaan afliggen in Central Park: rek je uit in het gras, plaats koptelefoon op hoofd en kijk wat rond. Enjoy. En om postkaartwoordenschat te gebruiken (geniet ervan want dichter dan een eigenlijke postkaart in jullie bus komt het niet): het weer is hier fantastisch. Vrijwel elke dag kan ik hier rondlopen in t-shirt of pull-over.
BLONDE BIMBO'S
Goed weer brengt ook het shoppersinstict naar boven bij vele mensen blijkbaar, de zakken van Macy's die dan aan de handen bengelen van de massa's toeristen zijn niet te tellen. Zelf bekijk ik winkelen vanuit een mannelijker en efficienter standpunt: alles wat ik nu koop moet ik later meesleuren, dus fuck it. Maar vrouwen zijn over het algemeen niet te stoppen, in elk hostel komen er wel dames toe met slechts een koffer om er enkele dagen of een week later weer buiten te wandelen met twee.
Een bijzonder populaire winkel is Abercrombie & Fitch, omdat die eclusief Amerikaans is heb ik me laten vertellen. Volgens mij is hij populair omdat ze gewoon een goeie salestechniek hebben: make everyone feel sexy in hun kleren en verkoop is gegarandeerd. De lichten zijn bijvoorbeeld gedimd in de hele winkel (iedereen ziet er beter uit in het donker), en er lopen constant blonde bimbo's met dikke borsten rond die al de mannelijke shoppers een overvriendelijk "Hi, how are you doing?" toewerpen (Rapid White glimlach inbegrepen). Vraag ze echter niets over de winkel zelf, waar de broeken zich bevinden ofzo, want dat weten ze niet. Hun job is enkel rondparaderen en de mannen hun goed in hun vel doen voelen (lees: een erectie bezorgen) zodat ze sneller kopen.
IN DE GREEP VAN NYC
Leven in een stad als New York went snel. Eerst is alles nog indrukwekkend en stop je overal om alles te bekijken en te bewonderen. Je wacht nog met de straat over te steken tot je groen licht krijgt. Je bent beleefd als de pest en neemt je tijd om dankjewel en alsjeblief te zeggen. Na drie weken echter betrap je je erop dat je zelf gehaast van punt A naar punt B holt, vloekend op iedereen die in je weg slentert ("Out of my way, fucking toerists!"). Dat je niet meer wacht op groen licht maar gewoon oversteekt als er even een gaatje is tussen de aanstormende auto's. Dat je je hotdog uit de handen van de straatventer grist zonder een woord, want je wil ergens anders naartoe en er staan mensen achter je te wachten. Alles moet snel gaan, en om een of andere reden wordt je dat snel gewoon. Meer zelfs, je begint van de stad te houden. Je kent je weg ondertussen (incluis dronken thuis geraken met de metro, alhoewel dat enkele pogingen gevergd heeft), weet goed eten te vinden in je buurt, begint vrienden te worden met mensen waar je al enkele weken mee optrekt. Maar ook de minder goede kanten worden zichtbaar na een tijd, zoals bijvoorbeeld de daklozen en andere gekken die hier rondlopen. Overdag in de toeristenbuurten zie je er misschien eentje (die je zelfs niet opvalt in de massa), maar verken meer van de stad of loop 's nachts eens rond en dan sta je soms versteld van hoeveel fucked op people er in NY wonen. All things considered though is dit een geweldige stad om in te verblijven, ik heb genoeg reizigers ontmoet die hier blijven plakken zijn. Eenmaal in de greep van New York City is het moeilijk om je weer los te wrikken.
DIG, LAZARUS, DIG!
Het is dan ook met spijt in het hart dat ik de trein opstap naar Chicago, de 49 Lake Shore Limited, maar the show must go on I guess. De rit duurt zo'n 18 uur (plus vertraging uiteraard, Amtrak is nooit op tijd), van 4 in de namiddag tot 10.30 's morgens de volgende dag. Voor het geld dat de rit kost, 80 dollar, kan je net zo goed vliegen, maar ik verkies de trein. Het is een ideale gelegenheid om het Amerikaanse landschap voorbij te zien razen tijdens zonsondergang en zonsopgang met enkele van mijn favoriete reismuziekjes: Nick Cave & The Bad Seeds (Dig, Lazarus, Dig!), Daft Punk (Alive 2007), Queens of the Stone Age (Era Vulgaris), om er maar enkele te noemen. Op muzikaal vlak ben ik nog niet echt verwend geweest trouwens. New York was beter, maar in Florida maken ze nu onze jaren 90 mee. Zoveel maakt het me eigenlijk niet ook uit, ik heb mijn mp3-speler en zolang ik het land uit ben tijdens de release van de nieuwe Monza it's all good.
Eenmaal aangekomen in Chicago neem ik mijn intrek bij enkele couchsurfers, vanwaar ik dit alles nu typ. Het zijn toffe meisjes, maar ze moeten morgen vroeg de deur uit en komen pas laat terug. En ik heb geen sleutel, dus ik moet met hen mee de deur uit. Net nu ik dacht eens een paar dagen lang en goed te slapen, een driewekenverblijf in NY en een treinrit met niet al te veel slaap vergt veel van een mens. Ik zie er al tegenop, ik kon mij deze namiddag al maar met moeite wakker houden. Al de Starbucks-koffie ten spijt. Ach wel, niet klagen. Ik heb vakantie en ik ben in Chicago.
New York en alleen New York
Posted on 21 April 2008 under Verenigde Staten
Na drie dagen Philadelphia neem ik afscheid van mijn immer symathieke gastheer ("Are you leaving already? Stay for another week man!") en stap ik op de bus naar New York, waar ik enkele uren later aankom in het midden van Chinatown. Ik heb enkel een minikaartje van de metrolijnen op zak en heb bijgevolg geen flauw idee waar ik ben. Gelukkig merken enkele voorbijgangers mijn What The Fuck-houding op en wijzen ze me naar het dichstbijzijnde metrostation, vanwaar ik me naar mijn hostel begeef (het eerste van drie). Dat blijkt in Harlem te zijn, een overwegend zwarte buurt. En dat is te zien, tijdens mijn wandeling naar het hostel ben ik the only white boy in kilometers omtrek. Ik val dus gemakkelijk op, enkele dagen later wordt ik zelfs openlijk uitgelachen door enkele homeboys. Ik vermoed dat het met mijn dresscode te maken heeft (flipflops, korte broek en smurfentshirt), die toch wat afwijkt van de gangbare norm hier (lange afhangende broek, oversized hiphip tshirts, petjes en hippe sneakers). Tja.
FORTY-OUNCERS
Harlem was vroeger een ruige buurt, maar heet nu opgekuist te zijn door de politie. Alhoewel. Tijdens mijn vijfdaags verblijf hoor ik eenmaal geweerschoten, wordt er een straat verder iemand doodgeslagen en rukt de politie eens massaal uit: tien politiewagens voor de deur plus heli met zoeklichten, ze lachen er hier niet mee. Politie is trouwens overal aanwezig in New York. Onder Giuliani (burgemeester voor Bloomberg) werd het aantal agenten fors opgedreven (het politiekorps van New York is groter dan het leger van sommige (weliswaar kleine) landen) in een poging om de stad veiliger te maken. Wat gelukt is, New York is nu zowat de veiligste stad in de Verenigde Staten. De daklozen moesten er ook aan geloven: allemaal werden ze opgepakt, op de bus gezet en simpelweg gedropt in een andere stad. Probleem opgelost. Onder andere Pittsburg zit nu met een groot daklozenprobleem heb ik gehoord.
Anyway, sommige buurten zijn nog net wat onveiliger dan andere, en Harlem is daar dus een van. Toeristen worden echter over het algemeen gerust gelaten, maar toch kom je hier best niet buiten tussen zeven en tien 's avonds, een regel die ik enkel schend bij acuut biergebrek. Maar dat wil nog meer voorvallen dan gepland, want dit hostel is wat je een feesthostel zou kunnen noemen. Elke avond vind je hier wel volk om een pintje (ahum) mee te drinken en te zeveren. Er worden meermaals plannen gemaakt om 's nachts nog eens de stad in te trekken, maar per algehele consensus wordt er nooit verder geraakt dan de drempel van het hostel. Een van de grote boosdoeners zijn de forty-ouncers. Dat zijn glazen flessen bier van 1,18 liter (=40 ounces) met een alcoholpercentage varierend van zes tot acht graden. Geen voer voor fijnproevers but it gets the job done. En het is ook nog eens cheap as hell, een fles kost ongeveer drie dollar. Hallo goedkoop plezier.
Hallo ook regelmatige beerruns naar de grocery stor, feestjes durven nog wel eens uitlopen, wat mijn bierplanning soms in de war stuurt (zelfs met een 160% planning). Een van de dingen die me opvallen tijdens die beerruns is het taalgebruik op straat: het woord "nigger" rolt namelijk veel over de tongen van de lokale bevolking (en sommigen zeggen echt "ax" in plaats van "ask". Krijg je "Lemme ax you something nigger" in plaats van "Lemme ask you something nigger"). Ik voel al enkele grappige anekdotes in me opkomen, maar voor ik me op linguistsich vlak zelf ook eens goed laat gaan informeer ik me toch maar eerst even. Een goed idee zo blijkt, want nigger is een woord dat enkel gebruikt wordt door zwarten zelf en ervaren wordt als racistisch wanneer iemand anders het zegt. En aangezien ik the only white boy in kilometers omtrek ben besluit ik wijselijk om mijn mond te houden.
TWENTY-FOUR/SEVEN
De stad zelf is op zijn minst gezegd indrukwekkend. De eerste "holy shit" ontsnapt je op het moment dat je New York binnenrijdt en al de wolkenkrabbers voor je ziet opdoemen, en die indruk gaat eigenlijk niet meer weg. Overal loopt er volk rond, overal zijn er dingen te zien en te doen. Het is alsof je een energiestoot krijgt als je nog maar gewoon buiten komt (zeer handig als je 's nachts ietwat beschonken uit een pub wandelt). New York is echt, zoals men zegt, the city that never sleeps. Bijna alles is hier 24/7: klerenwinkels zijn open tot 1 uur 's nachts, je ziet files op straat op tijden dat iedereen in bed hoort te liggen, de meeste eetketen sluiten gewoon nooit (Americans love their snacks), de metro rijdt op alle uren van de dag. En dan is er nog de grootte van de stad. Je kan makkelijk een hele dag doorbrengen in bijvoorbeeld het financial disctrict, wat slechts een klein stukje van Manhattan is, wat slechts een van de vijf boroughs is waarin de stad is onderverdeeld. Fifth avenue, Empire State Building, Wall street, Little Italy, Ellis Island, Union Square, de lijst met points of interest lijkt wel eindeloos. Gelukkig heb ik drie weken uitgetrokken enkel voor New York, dus ik kan op mijn gemakje alles gaan verkennen. Het is en blijft een vakantie.
AMERIKAANSE TV
Doorheen deze reis heb ik regelmatig momenten waarop ik gewoon niks doe behalve wat lezen, passerende mensen in de gaten houden of tv kijken. Het is dat laatste waar ik wat over wil vertellen. Hou je klaar om al de cliche's over Amerikaanse tv bevestigd te zien.
Punt een: Amerika is ongelooflijk in de ban van reality tv. Big Brother, America's next supermodel, ze tieren hier welig. Vrijwel elk moment van de dag kan je een realityshow verwachten op een van de kanalen (en dat zijn er veel). Sommige ken ik, andere zijn volledig nieuw voor mij. Neem nu "Decision House". Het concept is simpel (niemand houdt hier van ingewikkeld): een koppel met huwelijksproblemen wordt drie dagen in een huis opgesloten onder het waakzaam oog van een judge (niet judge Judy, ze hebben er nog) en moet daarna beslissen of ze hun huwelijk nog een kans willen geven of ze willen scheiden. Commentaar van een deelneemster: "We thought this would be the best for all of us, especially for the children." Je huwelijksproblemen uitgesmeerd op national tv, inderdaad een zegen voor je kroost.
Politieshows zijn ook bijzonder populair. Elke avond worden er wel boeven gevangen of vecht een dappere agent voor zijn leven (uiteindelijk wint de agent altijd natuurlijk). Grappig detail: hoewel we al 2008 zijn lijkt de kwaliteit van de getoonde beelden nog altijd op die van een videocassette waar al 20 keer op overgenomen is. De conflicten die deze heldhaftige agenten moeten oplossen zijn meestal zo triviaal als de pest. Een dronken ruzie tussen enkele rednecks, een dronken man die naakt over straat loopt ("the man was in a state of undress"), een oververmoeide chauffeur die per se wil verder rijden maar niet mag ("How long have you been working for?" -"About 150 hours sir" "In one day?"). Maar het volgende really takes the cake: agenten vinden een puber die op het strand zijn roes ligt uit te slapen, ze maken hem wakker en zien dat hij niet meer op zijn benen kan staan, dus nemen ze hem mee voor een nachtje in de cel. Commentaar van de voice-over: "This kid needs a safe place to sleep it off, in this condition he might be a danger to himself or others." Het strand lijkt mij anders een redelijk veilige plek om te beginnen, aangezien er alleen zand is en verder niets. En een gevaar voor zichzelf of anderen? Hij lag verdorie rustig te slapen tot een paar overijverige agenten hem wakker maakten. Reality tv folks.
Punt twee: Amerikaanse comedy is rot- en rotslecht. Kijk eens naar een aflevering van "Everybody loves Raymond" of "My name is Earl" en u zal begrijpen.
Punt drie: Censuur is alomtegenwoordig. Censuur op taal en bloot that is, geweld kan zonder enige problemen door de beugel (voor wie tijd heeft, check eens "pride fighting" op youtube, fucking brutal sport). Een voorbeeld: Die Hard III wordt getoond om drie uur in de namiddag, een uur dat kleine kinderen ook nog tv kijken. Dus moeten alle vuile woorden eruit, nigger wordt brother en motherfucker wordt melon farmer. Wat grappige dialogen oplevert als "Say it! Say it, you were gonna call me a brother weren't you, you white melon farmer!" Velen herinneren zich waarschijnlijk ook een van de beginscenes waarin John McLane naakt met een sandwhichbord in Harlem rondloopt waarop staat "I hate niggers". In de namiddagversie wordt dat "I hate everybody". Wat de logica uit de volgende scene helemaal wegneemt (een groep zwarten voelt zich beledigd omdat McLane iedereen haat).
Punt vier: Om de tien minuten krijg je een reclameblok van enkele minuten voorgeschoteld. Altijd, overal. Een film van 90 minuten duurt zo bijna drie uur. Veel getoond is reclame voor pillen: vitaminenpillen, slaappillen, vermageringspillen. In het geval van het eerste wordt meestal een hoop vers fruit getoond, dat dan verdwijnt en terugkomt in de vorm van een pil. Ik snap niet dat mensen liever pillen slikken dan het eigenlijke fruit te eten, maar het zal wel beter zijn zeker? Het is tenslotte op tv.
In het geval van de vermageringspillen begint de reclame meestal met de mededeling dat meer dan 60 procent van de Amerikanen te dik is ("you can become overweight from stress at the office, or even bad diet!") maar dat we er gelukkig ook iets aan kunnen doen met deze nieuwe fantastische pil. Waarop een nummer verschijnt dat je moet bellen om je eigen dosis te bestellen. Naar het schijnt verkopen zo'n pillen als zoete broodjes. The solution to all problems lies within a pill.
FORTY-OUNCERS
Harlem was vroeger een ruige buurt, maar heet nu opgekuist te zijn door de politie. Alhoewel. Tijdens mijn vijfdaags verblijf hoor ik eenmaal geweerschoten, wordt er een straat verder iemand doodgeslagen en rukt de politie eens massaal uit: tien politiewagens voor de deur plus heli met zoeklichten, ze lachen er hier niet mee. Politie is trouwens overal aanwezig in New York. Onder Giuliani (burgemeester voor Bloomberg) werd het aantal agenten fors opgedreven (het politiekorps van New York is groter dan het leger van sommige (weliswaar kleine) landen) in een poging om de stad veiliger te maken. Wat gelukt is, New York is nu zowat de veiligste stad in de Verenigde Staten. De daklozen moesten er ook aan geloven: allemaal werden ze opgepakt, op de bus gezet en simpelweg gedropt in een andere stad. Probleem opgelost. Onder andere Pittsburg zit nu met een groot daklozenprobleem heb ik gehoord.
Anyway, sommige buurten zijn nog net wat onveiliger dan andere, en Harlem is daar dus een van. Toeristen worden echter over het algemeen gerust gelaten, maar toch kom je hier best niet buiten tussen zeven en tien 's avonds, een regel die ik enkel schend bij acuut biergebrek. Maar dat wil nog meer voorvallen dan gepland, want dit hostel is wat je een feesthostel zou kunnen noemen. Elke avond vind je hier wel volk om een pintje (ahum) mee te drinken en te zeveren. Er worden meermaals plannen gemaakt om 's nachts nog eens de stad in te trekken, maar per algehele consensus wordt er nooit verder geraakt dan de drempel van het hostel. Een van de grote boosdoeners zijn de forty-ouncers. Dat zijn glazen flessen bier van 1,18 liter (=40 ounces) met een alcoholpercentage varierend van zes tot acht graden. Geen voer voor fijnproevers but it gets the job done. En het is ook nog eens cheap as hell, een fles kost ongeveer drie dollar. Hallo goedkoop plezier.
Hallo ook regelmatige beerruns naar de grocery stor, feestjes durven nog wel eens uitlopen, wat mijn bierplanning soms in de war stuurt (zelfs met een 160% planning). Een van de dingen die me opvallen tijdens die beerruns is het taalgebruik op straat: het woord "nigger" rolt namelijk veel over de tongen van de lokale bevolking (en sommigen zeggen echt "ax" in plaats van "ask". Krijg je "Lemme ax you something nigger" in plaats van "Lemme ask you something nigger"). Ik voel al enkele grappige anekdotes in me opkomen, maar voor ik me op linguistsich vlak zelf ook eens goed laat gaan informeer ik me toch maar eerst even. Een goed idee zo blijkt, want nigger is een woord dat enkel gebruikt wordt door zwarten zelf en ervaren wordt als racistisch wanneer iemand anders het zegt. En aangezien ik the only white boy in kilometers omtrek ben besluit ik wijselijk om mijn mond te houden.
TWENTY-FOUR/SEVEN
De stad zelf is op zijn minst gezegd indrukwekkend. De eerste "holy shit" ontsnapt je op het moment dat je New York binnenrijdt en al de wolkenkrabbers voor je ziet opdoemen, en die indruk gaat eigenlijk niet meer weg. Overal loopt er volk rond, overal zijn er dingen te zien en te doen. Het is alsof je een energiestoot krijgt als je nog maar gewoon buiten komt (zeer handig als je 's nachts ietwat beschonken uit een pub wandelt). New York is echt, zoals men zegt, the city that never sleeps. Bijna alles is hier 24/7: klerenwinkels zijn open tot 1 uur 's nachts, je ziet files op straat op tijden dat iedereen in bed hoort te liggen, de meeste eetketen sluiten gewoon nooit (Americans love their snacks), de metro rijdt op alle uren van de dag. En dan is er nog de grootte van de stad. Je kan makkelijk een hele dag doorbrengen in bijvoorbeeld het financial disctrict, wat slechts een klein stukje van Manhattan is, wat slechts een van de vijf boroughs is waarin de stad is onderverdeeld. Fifth avenue, Empire State Building, Wall street, Little Italy, Ellis Island, Union Square, de lijst met points of interest lijkt wel eindeloos. Gelukkig heb ik drie weken uitgetrokken enkel voor New York, dus ik kan op mijn gemakje alles gaan verkennen. Het is en blijft een vakantie.
AMERIKAANSE TV
Doorheen deze reis heb ik regelmatig momenten waarop ik gewoon niks doe behalve wat lezen, passerende mensen in de gaten houden of tv kijken. Het is dat laatste waar ik wat over wil vertellen. Hou je klaar om al de cliche's over Amerikaanse tv bevestigd te zien.
Punt een: Amerika is ongelooflijk in de ban van reality tv. Big Brother, America's next supermodel, ze tieren hier welig. Vrijwel elk moment van de dag kan je een realityshow verwachten op een van de kanalen (en dat zijn er veel). Sommige ken ik, andere zijn volledig nieuw voor mij. Neem nu "Decision House". Het concept is simpel (niemand houdt hier van ingewikkeld): een koppel met huwelijksproblemen wordt drie dagen in een huis opgesloten onder het waakzaam oog van een judge (niet judge Judy, ze hebben er nog) en moet daarna beslissen of ze hun huwelijk nog een kans willen geven of ze willen scheiden. Commentaar van een deelneemster: "We thought this would be the best for all of us, especially for the children." Je huwelijksproblemen uitgesmeerd op national tv, inderdaad een zegen voor je kroost.
Politieshows zijn ook bijzonder populair. Elke avond worden er wel boeven gevangen of vecht een dappere agent voor zijn leven (uiteindelijk wint de agent altijd natuurlijk). Grappig detail: hoewel we al 2008 zijn lijkt de kwaliteit van de getoonde beelden nog altijd op die van een videocassette waar al 20 keer op overgenomen is. De conflicten die deze heldhaftige agenten moeten oplossen zijn meestal zo triviaal als de pest. Een dronken ruzie tussen enkele rednecks, een dronken man die naakt over straat loopt ("the man was in a state of undress"), een oververmoeide chauffeur die per se wil verder rijden maar niet mag ("How long have you been working for?" -"About 150 hours sir" "In one day?"). Maar het volgende really takes the cake: agenten vinden een puber die op het strand zijn roes ligt uit te slapen, ze maken hem wakker en zien dat hij niet meer op zijn benen kan staan, dus nemen ze hem mee voor een nachtje in de cel. Commentaar van de voice-over: "This kid needs a safe place to sleep it off, in this condition he might be a danger to himself or others." Het strand lijkt mij anders een redelijk veilige plek om te beginnen, aangezien er alleen zand is en verder niets. En een gevaar voor zichzelf of anderen? Hij lag verdorie rustig te slapen tot een paar overijverige agenten hem wakker maakten. Reality tv folks.
Punt twee: Amerikaanse comedy is rot- en rotslecht. Kijk eens naar een aflevering van "Everybody loves Raymond" of "My name is Earl" en u zal begrijpen.
Punt drie: Censuur is alomtegenwoordig. Censuur op taal en bloot that is, geweld kan zonder enige problemen door de beugel (voor wie tijd heeft, check eens "pride fighting" op youtube, fucking brutal sport). Een voorbeeld: Die Hard III wordt getoond om drie uur in de namiddag, een uur dat kleine kinderen ook nog tv kijken. Dus moeten alle vuile woorden eruit, nigger wordt brother en motherfucker wordt melon farmer. Wat grappige dialogen oplevert als "Say it! Say it, you were gonna call me a brother weren't you, you white melon farmer!" Velen herinneren zich waarschijnlijk ook een van de beginscenes waarin John McLane naakt met een sandwhichbord in Harlem rondloopt waarop staat "I hate niggers". In de namiddagversie wordt dat "I hate everybody". Wat de logica uit de volgende scene helemaal wegneemt (een groep zwarten voelt zich beledigd omdat McLane iedereen haat).
Punt vier: Om de tien minuten krijg je een reclameblok van enkele minuten voorgeschoteld. Altijd, overal. Een film van 90 minuten duurt zo bijna drie uur. Veel getoond is reclame voor pillen: vitaminenpillen, slaappillen, vermageringspillen. In het geval van het eerste wordt meestal een hoop vers fruit getoond, dat dan verdwijnt en terugkomt in de vorm van een pil. Ik snap niet dat mensen liever pillen slikken dan het eigenlijke fruit te eten, maar het zal wel beter zijn zeker? Het is tenslotte op tv.
In het geval van de vermageringspillen begint de reclame meestal met de mededeling dat meer dan 60 procent van de Amerikanen te dik is ("you can become overweight from stress at the office, or even bad diet!") maar dat we er gelukkig ook iets aan kunnen doen met deze nieuwe fantastische pil. Waarop een nummer verschijnt dat je moet bellen om je eigen dosis te bestellen. Naar het schijnt verkopen zo'n pillen als zoete broodjes. The solution to all problems lies within a pill.